Artikel
13 mei '14
13 mei '14
6 min

Goed bekend met: Stichting Haagsche Scholenver­ee­ni­ging, Willy Grijze

Waar vele scholen te maken hebben met een terugloop in het leerlingenaantal, geldt dit niet voor de HSV. Zij zitten voor de komende drie jaar al vol en hebben te maken met een wachtlijst. Willy Grijze aan het woord over ‘zijn’ Stichting HSV waar hij nu bijna zeven jaar bestuurder is.

Passie
Het is geen toeval dat Willy Grijze in het onderwijs is beland. Geïnspireerd door zijn oudere neef, die ook werkzaam was in het onderwijs, is hij op de  Pabo begonnen aan de opleiding tot onderwijzer. Dit is inmiddels bijna 40 jaar geleden en tot op heden heeft hij hier geen spijt van gehad, want vanaf de eerste dag had hij het al naar zijn zin in het onderwijs. Na het afronden van zijn studie, is hij direct aan de slag gegaan als onderwijzer. Naast het onderwijzen merkte hij al snel dat hij veel bredere interesses had dan alleen het lesgeven. Juist het gehele reilen en zeilen binnen een school sprak hem aan. Op zijn 32e werd hij al hoofd van een school en vanaf dat moment heeft hij altijd leidinggevende functies binnen het onderwijs gehad. Op dit moment is Willy al bijna zeven  jaar bestuurder van de Stichting Haagsche Schoolvereeniging  (HSV) en heeft hij nog geen behoefte om te stoppen. Zijn passie voor het onderwijs is te groot om de sector te verlaten. En juist de passie voor het onderwijs wil hij ook terugzien bij zijn medewerkers. Passie is een belangrijke voorwaarde om te mogen werken bij de HSV en daar worden mensen onder andere op geselecteerd.

Internationaal
Willy is erg trots om bestuurder van de HSV te mogen zijn. “Het is een Stichting met een enorme historie”. De geschiedenis van de HSV begint op 6 september 1901. Op deze dag ondertekenen negen aandeelhouders een document dat de oprichting van een school  ten doel heeft. Het moest een nieuwe en unieke school worden in Nederland. Door de uitgifte van aandelen onder de welgestelden uit de tijd, werd het mogelijk om met de opbrengst een onafhankelijke lagere school op te richten. Onderdak werd gevonden in een villa aan de Naussaulaan en inmiddels staat de school daar 100 jaar. In september 1950 nam het bestuur een moeilijk besluit: omwille van het voortbestaan van de school moest de financiële onafhankelijkheid worden opgeheven. De school werd ondergebracht in de nieuw opgerichte Stichting Haagsche Schoolvereeniging en kon als zodanig subsidie van de Rijksoverheid ontvangen. Eind jaren zeventig liep het leerlingenaantal zo sterk terug, dat sluiting van de school op de loer lag. De redding kwam door de opening van de internationale afdeling in 1985. Deze behoefte ontstond door een grote toename van het aantal buitenlanders in Den Haag, werkzaam op ambassades en bij internationale organisaties. Vanaf 1985 groeide zowel de Nederlandse als de internationale afdeling. De internationale afdeling was zo succesvol dat aan het eind van de jaren negentig werd gezocht naar een tweede schoolgebouw; in augustus 2000 opende een tweede vestiging zijn deuren en huisvest tot vandaag een volledige internationale stroom. In 2010 werd een schoolgebouw aan de Van Nijenrodestraat in gebruik genomen waar een derde stoom internationale leerlingen onderwijs krijgt.

The Power of Dreams
Voor velen is dit wellicht een bekende slogan en dat klopt ook. Het is namelijk de slogan van het automerk Honda. Wat is hierbij de relevantie met het onderwijs? Willy wil dat kinderen leren te dromen, dat ze weten dat dit mag en dat ze ernaar streven om hun dromen waar te maken. Hierdoor ontwikkel je mensen die de wereld willen veranderen. Dat is namelijk de kracht van het dromen.
“Wil je kinderen laten leren, dan moeten ze dit kunnen doen in een veilige leefomgeving. Een goede school is dan ook een school waar kinderen zich veilig voelen waardoor iedereen zichzelf kan zijn”. Daarnaast maken de kinderen nu al deel uit van een constant veranderde omgeving.  Ze moeten zich gaan realiseren dat ze straks wereldburgers worden. Dit past binnen het internationale karakter van de school en is ook te merken aan de leerkrachten, die voor de klas staan.

Over de grenzen heenkijken
De HSV heeft een streng selectiebeleid. Niet iedere docent komt zomaar binnen. Volgens Willy zijn vele technische componenten in het vak van docent aan te leren, maar wil hij de drive en passie voor het onderwijs bij (toekomstige) docenten kunnen voelen. Daar selecteren ze sterk op. “Als school trekken we docenten aan die over de grenzen heenkijken. Niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk”. Veel docenten op de HSV hebben in het buitenland gewoond en hebben een goede beheersing van de Engelse taal.  Dit is noodzakelijk gelet op het internationale karakter van de scholen van de HSV. De HSV wil bewust neutraal onderwijs aanbieden: “Wij maken onze docenten duidelijk dat ze les geven  op een school met een grote diversiteit aan ouders, leerlingen en docenten. Dit spreekt je aan of niet, maar daardoor krijgen wij wel personeel dat bewust voor onze school kiest”.

Wachtlijst
Waar vele scholen te maken hebben met een terugloop in het leerlingenaantal, geldt dit niet voor de HSV. Een aantal scholen en afdelingen zit voor de komende drie jaar al vol. Volgens Willy komt dit doordat de HSV een ander aanbod heeft dan de meeste schoolbesturen: “gewoon” Nederlands basisonderwijs, internationaal onderwijs, onderwijs voor kinderen met dyslexie en speciaal basisonderwijs in een Nederlandse en internationale variant. De Nederlandse afdeling aan de Nassaulaan  doet mee aan een pilot in opdracht van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Samen met 12 andere scholen in Nederland, start de HSV daar per 1 augustus met het aanbieden van tweetalig onderwijs vanaf groep 1. De helft van de vakken zal in het Engels worden gegeven. Juist door dit soort ontwikkelingen  neemt de wachtlijst alleen maar toe.

Driessen werkt voor meer dan 1.000 organisaties in de publieke sector. Wij zijn er van overtuigd dat mensen het verschil maken binnen elke organisatie, zeker in de publieke sector. Op onze goed bekend newsfeed laten we onder de noemer ‘goed bekend met:…’ regelmatig verhalen uit de praktijk langskomen van HRM’ers of HRM-verantwoordelijken die werken in de overheid, het onderwijs, zorg & welzijn of de cultuursector.