Een mannelijke en vrouwelijke medewerker vertellen hun leidinggevende allebei dat ze willen groeien, in precies dezelfde woorden. Op papier verschilt er niets, toch eindigen die twee gesprekken vaak heel anders. Uit onderzoek van Vrouw & Werk desk blijkt dat mannen en vrouwen even vaak hun ambitie uitspreken, zowel naar hun leidinggevende als binnen het team. Het verschil zit dus niet in wie het zegt, maar in wat er daarna gebeurt. Esther Mollema, expert op het gebied van High Performance Organisaties, leiderschap en onbewuste vooroordelen, ziet dat verschil terug in de praktijk.
Bij de één wordt groeiambitie al verondersteld. Bij de ander moet ze eerst worden bevestigd, en dan nog komt de vraag of het wel echt gemeend is. Hetzelfde patroon zie je terug bij inhoud. Een uitspraak over de koers van de organisatie klinkt in de ene mond als visie en wordt in de andere mond direct getoetst op uitvoerbaarheid. Zo ontstaat een kleine voorsprong: de één krijgt het voordeel van de twijfel, de ander moet eerst aantonen dat het plan klopt.
Die verschillen lijken klein, maar ze bepalen wie als talent wordt gezien, wie als potentieel wordt gezien en wie de kans krijgt om verder te groeien, zich te specialiseren of een stap omhoog te zetten. Wie telkens eerst moet overtuigen, kost dat tijd en energie, terwijl de ambitie er al lang is.
Esther wil dan ook niet dat de oplossing opnieuw bij vrouwen wordt neergelegd. Het gaat er volgens haar niet om dat zij zich anders moeten opstellen, maar om de vraag hoe organisaties naar ambitie en potentieel kijken. Daarmee verschuift de vraag van “waarom laten vrouwen zich niet zien?” naar “waarom zien wij het niet?”
In de publicatie Vrouwversterkend Werkgeverschap gaat Esther Mollema dieper in op wat dit betekent voor leiders, directieteams en de manier waarop organisaties talent beoordelen en laten doorgroeien.
Je ontdekt onder meer:
Vraag de publicatie Vrouwversterkend Werkgeverschap aan en ontdek hoe organisaties ambitie niet alleen herkennen, maar ook vertalen naar echte kansen.